Loza Szydercow 2 by Malga Kubiak part3 at Le Madame in Warsaw 2005

http://egotriplabel.blogspot.com/2011/03/lion-royal-gap-reviews-masks-of-love.htmlLoza Szydercow 2 by Malga Kubiak part3 at Le Madame in Warsaw 2005 http://egotriplabel.blogspot.com/2011/11/success-going-down-is-rapid-annemarie.html script cut ups from Federico Garcia Lorca, Antonin Artaud, Georges Bataille, Sartre, Stanislawsky, Majakowskij, OMS by Malga Kubiak cast Malga Kubiak, Agata Mocarska, Jacek & Natalia…

Loza Szydercow 2 by Malga Kubiak part3 at Le Madame in Warsaw 2005



http://egotriplabel.blogspot.com/2011/03/lion-royal-gap-reviews-masks-of-love.htmlLoza Szydercow 2 by Malga Kubiak part3 at Le Madame in Warsaw 2005
script cut ups from Federico Garcia Lorca, Antonin Artaud, Georges Bataille, Sartre, Stanislawsky, Majakowskij, OMS by Malga Kubiak
Malga Kubiak, Agata Mocarska, Jacek & Natalia Andrzejewski, Marta Boros, Mariusz, Ania Tomczynska, Katarzyna Jaskiewicz, Maciek Poreba, Natalia & Wojtek Sowka, Krystian Legierski, Marta Mroz

camera Janusz Cegielo, back ground camera Zosia Jocz
lightxxx Wolfram
back ground music Martinez
drum Wojtek Sowka
make up Agata Piasecka

interview by Bolo Butler, corrections Anna Kowalska-Petrie, lay out Auto Matt, photos Game Girl, COK, & private

How can the actress work for so long with the director who doesn’t pay?
A: Art is not only about money.

Whats the deal about Malga? What skills are required to get on her team?
A: She likes people I think. These kind of persona surround themselves by lots of people they find interesting in some ways. She gives space for people to be themselves.

How did u meet Malga Kubiak?
A: We met in a cult club in Warsaw Le Madame

How did u see her? What was your first impression?
A: The first time I saw her in that club on some party I thought ,what a bitch she must be, But that was before talking to her. After some conversation about the workshop I was surprised that she is very sweet person indeed.

How did it all begun?
A: Malga who just came from Sweden started organizing actor,s workshops in that club for a few of my friends. I talked to her and joined that program. It was fascinating and engaged a lot of emotions. At that time our friendship began.

What was your relation at the very start?
A:There was a lot talking about life and art, exchanging of ideas, opinions etc. Malga has very curious mind and I enjoyed spending time in her company. We used to walk in parks and discuss discuss.. She asked me sometimes to imagine some situation and act it in that public area. I liked her looks which was not typical for a Polish woman. Also I considered her a very gentle and sensitive person. I thought that she was an extraordinary person living an untypical kind of life, like someone you would meet in New York rather than Warsaw.

How come she asked u to join her team, her art work?
A:Probably she felt good about me.

What was your own situation at this point?
A:I was just doing my art, which was painting mostly at that time.

Did she train u?
A:Yes, this workshop was about that.

What was your actress experience?
A:I played in some short movies in my friends projects, mostly in Maksym Matuszewski,s ones.

What did u do on the workshop? And for how long?
A: We were practicing some behavior joining the team together, which looked like some witch rituals, some kind of putting together of energies. But mostly it was acting various emotional situations from our lives. Without Malga it was 3 of us, which made it quite an intimate story.

How come u traveled together in a very quick car trip to Paris and back?
A:Malga wanted to sing in clubs in Berlin, Amsterdam and Paris with DJ Martinez. Actually one more driver was necessary, as only one person had a driving license. But seriously I thing we just liked each other and enjoyed the company.

Did u ever hear about her before u met her?

How did u see her when u finally met?
A:Very interesting, unusual, witchy, arty..

What was this project game/girl movie about?
A:Maybe about mixing ,reality, and the imaginative world. About living fast in a community, about bands, romance, hitting the road. Like ,everything is possible,.

How was the Denmark excursion?
A:Oh it was great, summertime, an interesting project, a great group of people with a plan to spend creative time together. Malga payed our petrol bills and arranged a house on the seashore, where a lot of scenes were shot, as well as on the beach. The water was cold but pleasant, refreshing. We swam a lot in the waves, wandered at night in the forest.

Why did she ask just u?
A:I,m not sure what it means ,just you,. There were plenty of people engaged somehow in that project. There were about 11 actors, as everybody played, cameramen also and assistants. Some girl cooked us delicious dinners, and did make-up and blood effects too. It was like filming and living in a crazy community at the same time. A lot of people didn’t know each other before, and then we spent over a week in the same house, acting, eating, partying, sleeping. There was some flirting actions, arguments and stuff. Which probably is unavoidable in a group of people intensively doing such a thing. There were moments of great laughter and fun and also days when some tension was hanging around.

Did u really shoot 58 scenes in 1 week?
A:Probably, I wasn’t counting.

Who kept the tempo?
A:The director of course. I thought that she could be very disciplined if she wanted, which I think is very important in art work. Everywhere probably.

Why did u play 3 different roles? Do u think in GG, she has a lead role or u?
A:I never considered myself as having a lead role, I just played the best I could from my part of the movie. There were a lot of people playing with us. Malga was the glue of all this, so maybe she was the main character. But I really dont try to find out who had a leading role. It was not so important for me. If I had a lot of roles, it means that in Malga,s concept it was good for the movie. Probably the way I behaved and looked was what she wanted to express on the screen. For me, some scenes were not easy, but thanks to that I could experience a new something. I,ve heard that Fellini didn’t expect actors to rehearse too much or to think about the character they played. I think that is similar in Malga,s case.

Why did she ask u to continue working with her?
A:Maybe it was stimulating.

How did u create “Loza Szydercow 2” and why? How did u work?
A:I didn’t have much input in LS.

Your role in COK? How did u prepare?
A:I read a lot of Sarah.

Did u discuss with Malga your ideas? Did she? Did she demand of u a certain way of acting and what was it?
A:Malga rather didn’t demand any particular way of acting. Of course we talked about the general idea and particular scenes but she left a lot of space to actors. I think she was interested in observing us in different situations. You were free to act out some topic, how you felt about it.

When u shot COK, how did u feel about it?
A:I,ve read for the first time something of Kane. And I found her world very strong and modern.

When did u work with Loza Szydercow 2?
A:I dont remember the precise date, I have difficulty with that and in many other things in my life too.

Were u aware Loza Szydercow 1 was also created for u, but u didn’t participate, u had an exam, why didn’t any of u change the dates?
A:Maybe it wasn’t meant to be.

Is being an actress your main go, main goal?
A:No but I like it when it happens. I’m interested in various activities.

How do you keep going in life?
A:I think positively in spite of obstacles. In the creative process its sometimes difficult, things dont go the way we would them to. But this make us think, and create new solutions that push the world forward.I dont think much about theory. I do what comes to my mind. I imagine something and try to find a proper way (technically) to do it. I like using different media like paints, wood, metal, silicone etc in my works. I go to scrap yards to find interesting pieces and then combine them together. Certainly all areas of my activity influence each other.

Whats your education?

Whats your passion?

what sports? and what excites u in sports?
A:a body is our medium here in this life.I like the way I feel it after sports. For example when it’s flexible after yoga asanas. I adore swimming, water skies, diving etc. At gym u can build your body like a sculpture.

and diving?
A:diving is divine. u put on weights and go down heavy like a cow, but under water it gets very peaceful, quiet, slow motion. u can even dance there. in warm seas you can see a lot of space and light, beside all those crazy creatures. of course to a certain depth. u rely on equipment so it can be dangerous, but still, life is dangerous.

What are your sexual preferences?
A:Hetero, but I like women in certain way too. I think certain intimacy is over gender.

Your personal history?
A:Oh, I should write a novel here;) Just a person with more or less a human experience.

Your dreams?
A:A sea comes to my dreams often, literary speaking. It appears as wild and dark or bright and beautiful depending on state of mind I guess. I like my dreams, I used to note them after night, as they are crazy and complicated stories, very real. I believe they say a lot about us.

Why did she get u into the Berlin play she was going to work with Carl Andersen, Carl was the director, Malga was acting director on stage,and u were the directors, Malga,s assistant? How was it to work with Malga in Berlin? How was to work with Carl?
A:This is a kind of question that should be asked to Malga.I guess it was the same reason why I acted in her projects with her. Carl I found very interesting, sensitive, drinking & smoking much. Somebody who pays attention on many little subtle things in a person. Who could be very bad tempered too. It was exclusively someth. dark, sensual and sexual that interested him. The Berlin theater was a challenge for me. I’ve never done it before in a theater in another country. We had couple of days of rehearsal and then played in front of the public. It was very intense.

Was the act between both of u her plan?
A:I dont know, its possible.

Why did she force u to undress on stage?
A:Again, I wouldn’t use the word ,force,. I wouldn’t do it if I didn’t want to. I dont have a problem with nakedness. Although its quite a stress experience in front of audience when u r sober.

Did u understand that your entire love scene, the climax scene was Malga’s construction, not Carl’s?
A:I wasn’t aware of this fully, but its possible she had her own ideas which Carl accepted.

Why did she do that?
A:Crossing borders maybe, getting close.

Do u think she had a crush on u?
A:We liked each other a lot.

How many shows did u play?
A:I dont remember, several maybe. It was a few times a week for couple of weeks.

What happened after?
A:We finished and came back to Warsaw. It wasn’t bad. It was a very intense time. We were different in a way over there. I found Malga very concentrated on herself, which made our communication a little difficult. So far it was like ,us, somehow, and there it was she versus me. Maybe I wasn’t an angel too. But still, I think its a part of the process. For me the whole time in Berlin was a learning experience, new, creative. There were emotions between everybody, I mean the actors and the director. Artists can be very oversensitive. No doubt, I like that experience, with all the pluses and minuses. It was not easy, but worth it. I wouldn’t have it without Malga.

Did u understand COK, did she create it for herself, for Sarah Kane and for u?
A:No, she didn’t say anything outright. If she did, maybe I would have a different attitude.

Why didn’t u want to work with Malga afterwards?
A:It was time for a short break.

Did all this excursion through the wild hurt u somehow?

Did u feel wounded or elevated?
A:I’m the type of person that is wounded by many things. It comes from vulnerability. But I try not to concentrate on this, as life itself is like that. Maybe sometimes I close myself, when I have enough of something, I’ve always felt a little aside. And then I get stubborn.

Why did u stop working with her when it was at its best?
A:Life sometimes gives us different paths for its own reasons.

U made 2 films with her, and 2 different theater plays. Of course Carl was the director of the theater Lick an Apple, but all actions between both of u, on stage was Malga’s desire? What was going on? Were u tired of her?
A:A bit maybe. But don’t we have sth like that about everything sometimes, including ourselves?

Did she want too much of u as the lead actress?
A:No, I liked that. Maybe at one moment she did. And this is something I can’t function with.

Did she want your soul?
A:Having a close relationship with someone is always having somebodies soul in a way.

Did u understand she created the script about vampires for u, but u barely acted in it? U bailed out. She was making her Gay Hell at Dante Cafe but it turned out to be a different movie. U showed up only in the most crowded scenes, where u could be left to yourself.
A:It was a time when I appreciated my solitude. I didn’t feel like crowds and cameras. I did as much as I could then.

In Mishima project she put your name on the poster for Mishima 1, but u never considered going there, joining? She had a special role for u for a very long time, but finally gave it to another actress.
A:Malga lives in Stockholm and I live in Warsaw. It was all about that. I liked the concept of Mishima. After Malga’s proposition I read a few stories of him. I imagined myself even in harakiry scene, full of blood, dramatic.. If we lived in the same city I’m sure I would played there with pleasure.

What are your future plans?
A:I would like to travel with my exhibitions all over the world. I would love to reach a state of mind when I’m happy not because of external reasons but because of my inner awareness.
I hope Malga and I do something together again.

malga kubiak by karzyna bielas

Małga Kubiak, Nowy Jork, 2000
Małga Kubiak, Nowy Jork, 2000
Fot. Małga Kubiak
Akt masturbacji to nie jest drogie przedsięwzięcie – mimo że wkład emocjonalny jest duży – jedno posiedzenie filmowe i już. Rozmowa z Małgą Kubiak, undergroundową performerką, aktorką, reżyserką, pisarką, wokalistką, malarką, która przez 30 lat działała w Szwecji

– Mówi się o mnie, że jestem porno.

To nieprawda?

– Mój syn, Sun, który mi robi plakaty do filmów, powiedział: “Małga, będę z tobą współpracował, ale – no nudity”.

Dorosły, 26-letni facet mówi mi: no nudity! Żadnej nagości!

Moja sztuka to nie pornografia, ale jasne, że ta opinia o mnie to nie jest dla niego plus, a poza tym wie, że ja z powodu tego, co robię, jestem totalnie bez pieniędzy.

A tak w ogóle to nie rozumiem tego świata – wolno zabijać zwierzęta, ale nie można kręcić pornosów! Jakaś bzdura.

Pisze się o tobie “Królowa szwedzkiego undergroundu”. Może twój syn miał za dużo awangardy?

– Mam nadzieję, że nie, że to tylko taki moment.

Kiedy ostatnio byłam w Szwecji, na ślubie mojej córki i chrzcinach jej dzieci – moje dzieci mieszkają w Sztokholmie – zawiozłam Sunowi w prezencie “Black Book”, słynny album Roberta Mapplethorpe’a z aktami Murzynów. Powiedziałam: “Przyzwyczajaj się”. On jęknął tylko: “Małga!”. Nie dotknął go do mojego wyjazdu.

Ale ja chciałabym, żeby moje dzieci poszły do przodu, dalej niż ja, żeby nie zważały na społeczne normy.

W filmie z cyklu “The Ego Trip” (1987-95), który w całości kupiło Moderna Museet w Sztokholmie, a także znajduje się w archiwum nowojorskiej MOMA, uprawiasz seks na ekranie. Po co?

– W sztuce eksploatuję to, co eksploatuję w sobie. Seks to jest drive, pożądanie, przyjemność. Dla mnie film jest kompatybilny z życiem; jeśli uważam, że coś ma znaczenie dla człowieka, to staram się to mieć w mojej sztuce, żeby to tam było, działało. Tu wychodzi moja naiwność, wydaje mi się, że to, co działa na mnie, będzie też działać na innych. Że to będzie genialne i wszyscy będą mnie uwielbiać, ale tak nie jest.

W innym filmie z tego cyklu prezentujesz pełny akt własnej masturbacji.

– Jako dziewczynka trenowałam masturbację i przeszłam przez straszną traumę, bo nie wiedziałam, co się ze mną dzieje. Słyszałam, że to widać, że ma się podkrążone oczy. Pamiętam, że kiedy wychodziłam z łazienki w ZAiKS-ie w Zakopanem, gdzie jeździłam z rodzicami, to bałam się, że ludzie zorientują się, co tam robiłam, ale nie mogłam się pohamować. Nie wiedziałam, że wszyscy to robią. To był mój wielki, prywatny koszmar.

W Szwecji w podręcznikach szkolnych jest napisane, że masturbacja jest zdrowa i przyjemna, piszą nawet, jak to robić. Kiedy to przeczytałam w książce mojej córki, byłam totalnie zaskoczona zdrowym stosunkiem do ciała.

Nie jestem ekshibicjonistką, nimfomanką ani mitomanką. Nie robię też niczego, żeby się przypodobać. Po prostu zdobywam się na odwagę i uważam, że sztuce i ludziom ten akt odwagi się przyda.

Ale nie jest to łatwe. Najpierw muszę podjąć decyzję, przejść ze sobą batalię, walkę. Potem jestem już tylko swoim własnym obiektem i muzą, własną aktorką. To jest jak roz-dwojenie jaźni.

Czasem irytuje mnie, że filmy, książki, performance, wszystko, co robię, jest tak blisko mojego życia, ale nie mam wyboru, zawsze tak wychodzi.

W nakręconym rok temu w Warszawie filmie “Gay Hell at Dante Cafe – Porażka wampirów” główną postacią jest twoja 80-letnia matka, duża część kręcona jest w waszym niewielkim warszawskim mieszkaniu.

Jakie było twoje życie przed wyjazdem z Polski w 1973 roku? Artystyczne?

– Tak, ale koszmarne.

Matka, Danka Kubiak – malarka, scenografka. Ojciec, Tadeusz Kubiak – znany poeta. Gdzie ten koszmar?

– Matka – schizofreniczka, ojciec – alkoholik.

Dom otwarty, cały czas impreza, chlanie z Broniewskim, który opłakiwał u nas ciągle samobójstwo córki i podpisywał mi swoje książeczki, z Hłaską, ze wszystkimi.

Żyło się sztuką – mama malowała w domu, dopóki studiowała, chodziłam z nią na Akademię. Kiedy sama dostałam się na ASP, malowałam modelki, które znały mnie od urodzenia. Gruba Eufemia była jak moja babcia. Potem spędzałam z mamą czas w operze, w Teatrze Współczesnym, na próbach, za kulisami, w perukarni.

Ojciec trenował mnie w literaturze, więc mówiłam jak książka, on mnie poprawiał, więc nie wykluczam, że i ja poprawiałam nauczycieli. Pewnie był to jeden z powodów, dla których wyrzucono mnie z szesnastu szkół. Nie licząc noszenia złotych kapci z Wenecji od ojca, makijażu, który szorowano mi mydłem, trzymając głowę pod kranem, i miniówy – mierzyli nam spódniczki centymetrem, podobno miałam najkrótszą. Nauczyciele pastwili się nade mną, a ja nie do końca rozumiałam, o co chodzi. Czasem ojciec sam mnie zabierał, bo pokłócił się z dyrektorką. Mama powtarzała mi jakieś zarzuty związane z seksem, ale nie wiedziałam, co jest prawdą, a co jej urojeniem.

Raz w tygodniu chciałam popełniać samobójstwo.

Potem w Szwecji nie mogłam chodzić na wywiadówki mojej córki. Kiedy wchodziłam do szkolnego budynku, zaczynałam ryczeć, dostawałam histerii.

Ta schizofrenia matki i alkoholizm ojca to tak na całego?

– Szpitale psychiatryczne w Polsce i za granicą, barykadowanie się w domu w Warszawie, w hotelu w Londynie, ucieczki do i ze Sztokholmu, bo mama miała tam rodzinę.

W domu cały czas był obecny temat śmierci. Mama bała się, że umrze, miała jazdę, że chcą ją zamordować albo że wpuszczam do domu ludzi, którzy wieczorem odcinają jej głowę, a rano ją przyszywają. Wolałam, jak barykaduje się w pokoju niż w przedpokoju, bo wtedy przynajmniej mogłam wyjść. Mama uważała, że świat zagraża też mnie. Wszystko było zabronione – używanie noży, schylanie się, zapalanie zapałek, pranie majtek, sporty, co miesiąc miałam robioną morfologię. Prawa jazdy nie mam do dziś.

Mój ojciec za to przez cały czas chciał umrzeć i na to konto się zachlewał.

Coś zapijał?

– W czasie wojny był w AK, umówiony ze swoją grupą, spóźnił się dwie minuty, bo na moście Poniatowskiego Niemcy zatrzymali tramwaj. Kiedy szedł w stronę bramy naprzeciwko Braci Jabłkowskich, czyli dzisiejszego Trafficu, widział, jak Niemcy pakują jego kolegów do gazika. Spojrzeli na siebie, ale żeby się uratować, musiał ich minąć bez słowa. Ukrywał się potem w Warszawie i w Ostrowcu Świętokrzyskim, gdzie poznał moją mamę. Już do domu nie wrócił. Jej ojciec, tak jak i siostry, działał w podziemiu, ukrywał też wiele osób, w tym Żydów.

Koledzy ojca byli najpierw na Pawiaku, potem na Majdanku, zostali straceni, nazwiska są na tablicy, nie znam ich. Ojciec ciągle o tym opowiadał. Wył, płakał, chciał skakać z balkonu, wyrzucał wszystko na dół, zostawał w samych spodniach, a ja trzymałam go za nogawki. Co najmniej raz w tygodniu, dopóki się nie wyprowadził.

Mama go wyrzuciła, kiedy miałam osiem lat. Na czas rozwodu wylądowałam w internacie MSZ dla dzieci dyplomatów na Tynieckiej, tam odetchnęłam. Poznałam mnóstwo dzieci znanych osób, które tak jak ja przeczekiwały tam rozwody.

Zawsze strasznie bałam się o rodziców. Ojca uwielbiałam, był moim idolem.

Trzydzieści lat mieszkałam w Szwecji, teraz jestem w Polsce, opiekuję się mamą. Obiecałam sobie, że nie wyjadę, dopóki nie uda mi się wydać tomiku wierszy ojca, ale do tej pory walę tylko głową w mur.


– Bo okazało się, że ojciec to komuch. Kompletna bzdura!

Pisał wiersze okolicznościowe, “Rzecz o Trasie W-Z”, “Serce partii”…

– Na sto lirycznych pisał jeden wiersz proustrojowy, bo musiał. Pisał na konkursy i pech chciał, że zawsze wygrywał, a jak wygrał, to wszędzie go drukowano.

Napisał dla dzieci, dla zabawy, wierszyk proustrojowy “Kiedy ty śpisz”, o zawodach, które wykonuje się w nocy. Do tego wiersza Wajda nakręcił etiudę w szkole filmowej. Wszyscy się w to bawili, to nie było takie serio. Ojciec nie był komunistą.

Miał z tą okolicznościową twórczością jakiś problem czy nie było tematu?

– Tematem było to, że ojciec był w AK. Jego koledzy od czasu do czasu znikali. Jeśli wydawało mu się, że przyszedł ktoś niepowołany, darł “Kulturę” paryską, jakieś gazety i spuszczał w toalecie. Koledzy pisarze namawiali go, żeby zapisał się do partii, ale nie chciał.

Wydaje się Woroszylskiego, ale mojego ojca nie. On nie mógł oddać legitymacji partyjnej, bo jej nie miał, a zmarł wcześnie, w 1979 roku – na konkursie poetyckim w Jugosławii, gdzie nawet nie zdążył wystąpić. Leczył się wtedy z picia, ale wypił dwie śliwowice, wszedł do kościoła prawosławnego, gdzie było duszno, i dostał zawału. Dla mnie to był cios, zupełna tragedia. Mieszkałam już w Szwecji, przestałam pisać po polsku, bo nie miałam się z kim komunikować.

Dlaczego wyjechałaś?

– Bo moja matka wróciła ze swojej kolejnej ucieczki, a ja już nie mogłam tego wytrzymać, bo mąż mnie potwornie tłukł, bo Zachód bardzo mi się spodobał. Wcześniej spędziłam miesiąc w hipisowsko-artystycznym Londynie – musiałam zabrać matkę z psychiatryka pod Londynem prowadzonego przez córkę Piłsudskiego.

Pamiętam, że przed powrotem wzięłam LSD, od razu dwie piguły, bo nie wiedziałam, jak to działa, długo przebywałam w innym wymiarze. Na lotnisku w Warszawie byłam tak przerażona tym, co mnie czeka, że zostawiłam mamę z jej siostrą, a sama uciekłam. Pojechałam po Agatę, moją trzyletnią córkę, do teściów. Przez tydzień nie otwierałam nikomu drzwi. Mama została u siostry. W sierpniu 1973 roku, w moje 23. urodziny, wyjechałam z córką na stałe. Ojciec najpierw wysłał za mną list gończy, potem był moim pełnomocnikiem na sprawie rozwodowej.

Po wyjeździe włóczyłam się po Londynie, Niemczech, Danii, Szwecji. Miałam różnych facetów, ale chciałam być wolna, jak chcieli mnie zatrzymać, uciekałam w nocy.

Nie szkoda ci było studiów? Byłaś po trzecim roku ASP.

– Co rok zmieniałam pracownię.

Jako dziecko leżałam godzinami na brzuchu i malowałam, to było takie mantryczne spędzanie czasu, żeby się uspokoić. Malarstwo nie było dla mnie jednak czymś wielkim, było płaskie, ograniczone. Po LSD malowałam już tylko zielone tunele.

Na ASP było jak w średniowieczu, o niczym nowym nas nie informowano. Ważny był klub filmowy Wajdy, do tej pory pamiętam niesamowity film “Antonio das Mortes” Rochy, z którego inspirację czerpię nawet teraz, w moim nowym filmie “Psychole”.

Pamiętam, że przed wyjazdem z Polski dostałam kilka piątek, w tym z rzeźby, od Zemły.

Autora gigantycznego pomnika Powstańców Śląskich w Katowicach? Za co?

– Zamiast robienia rzeźby wzięłam moje rysunki, akty z Akademii i pojechałam do Wilanowa. Niedaleko pałacu znalazłam basztę, w której mieszkała para staruszków. Bardzo mnie zafascynowali. Jeździłam tam parę razy i zrobiłam dla nich wystawę, powiesiłam na płocie wszystkie moje rysunki modelek. Oni mnie obserwowali, ale z nimi nie rozmawiałam.

Moja mama przysłała mi ze Szwecji bardzo drogie farby, pigmenty akrylowe, wszystkie czerwone wysypałam do strumienia.

Zaprosiłaś kogoś?

– Tylko moją córkę. Sfotografowałam strumień z tymi czerwonymi pigmentami i pokazałam Zemle. Odczuwałam to jako coś nowego, wyzwalającego, po prostu zrobiłam to, a on mi postawił piątkę.

Tak naprawdę marzyłam o szkole filmowej, ale byłam nieśmiała. Poza tym wtedy było oczywiste, że jako dziewczyna nie mam szans.

Na Zachodzie realizowałaś się artystycznie? Pasowałaś?

– Na początku wydawało mi się, że będę. Byłam na kilkumiesięcznym sympozjum w Ubeboda prowadzonym przez Yoshio Nakajimę, gdzie byli najsłynniejsi artyści z Danii, Japonii, Niemiec. Potem zaproponowano mi niestety studiowanie w Valands Konstskola w Göteborgu.

To chyba dobrze.

– Tam byli stuprocentowi komuniści. Zaprosili mnie, bo byłam z komunistycznego kraju i myśleli, że przywiozę im prawdziwy ruski czy polski komunizm. Chcieli babo-chłopa i socrealistycznego malarstwa, a ja malowałam autoportrety, paliłam haszysz, ubierałam się na czarno tak samo jak moja córka. Chodziłyśmy obie na szpilkach, z czarnymi laskami. Trochę nam odwaliło, fakt. Mówili, że zachowuję się jak zrujnowana księżniczka.

Nie dali mi stypendium, bo myśleli, że naukę opłaci mi Polska.

A co było wcześniej na tym sympozjum, plenerze? Co tam pokazałaś?

– Śpiący kamień.

Znalazłam sobie kamień, na którym codziennie spałam. Poprosiłam ojca, żeby przysłał mi z Polski jakieś nasiona, posiałam je i wzdłuż kamienia wyrosła linia roślin.

Wszyscy zaczynali wcześnie rano pracę w kamieniołomach, w pocie czoła coś wykuwali, a ja spałam na kamieniu, piękne miejsce, świeże powietrze, przyroda. Moja córka skakała sobie w tym czasie po skałach.

Co chciałaś w ten sposób powiedzieć?

– Relaks, medytacja, spokój, pasywność, transcendent. Działam intuicyjnie, emocjonalnie.

Można by powiedzieć, że zaczęłam się w ten sposób wyrażać w performansie, ale właściwie to ja to samo robiłam od dziecka. Powodowało to zawsze agresję moich nauczycieli, ciotek i matek chłopców, z którymi byłam związana.

Zawsze robię to, co mogę w danym momencie zrobić, nie miałam przecież pieniędzy na jakąś wielką konstrukcję, jak np. Japończyk Kadonaga, który miał ojca milionera. Zbudował nad wielką górą gigantyczną konstrukcję, poustawiał tam lustra i sfilmował. Moją pracę wysoko oceniono. Zrobiłam tam jeszcze kilka performance’ów.


– Na ogół kończyły się moim wybuchem, zaczynałam ryczeć. Np. kiedy wielki bochen chleba, który był jakby moim dzieckiem, wpadł mi w błoto, dostałam ataku histerii, to nie był teatr, wyłam i słychać mnie było jak przez megafon.

Coś się chyba odblokowało.

– Mama miała problem z dotykiem, ojciec nie dotykał mnie, szczególnie odkąd miał nową żonę. Kiedy poznawałam pierwszych chłopców, to przy najlżejszym dotyku wydobywały się ze mnie dziwne dźwięki, jakieś nucenie, śpiewanie. Ci chłopcy, z którymi się dotykałam, bo to nie był seks, tylko dotyk, byli dość zaskoczeni. Stawałam się instrumentem, jak jakieś skrzypce, dotykasz i wydaje dźwięki.

W postpunkowej grupie The Miss Mess potrafisz wydać z siebie niezły krzyk.

– W Polsce nie mogłam w ogóle śpiewać, tzn. od momentu, kiedy nauczyciel wykrył, że fałszuję – przedtem w domu urządzałam koncerty. Kiedy wyjechałam, to minęło. Jeździłyśmy z córką dużo autostopem, bardzo to lubiłam, nie przerażało mnie, że jesteśmy same o drugiej w nocy na autostradzie, byłam zachwycona, bo mogłam tam śpiewać.

W każdym razie w czasie performance’ów wprawiałam się w taki stan, że nawet jak leżałam twarzą do ziemi, to donośne wycie wychodziło z mojego ciała – to nie było kontrolowane, wyłam, bo odczuwałam niesamowitą rozterkę.

Byłam nieźle porąbana.

W szkole nie ciągali cię po psychologach?

– Dopiero w Szwecji, kiedy miałam dwadzieścia parę lat, wpadłam na dobrego psychiatrę. Miałam kłopoty z sercem, częstoskurcz, i koleżanka poleciła mi kardiologa, a po roku okazało się, że to psychiatra.

Uwielbiałam go, zdejmował kitel, kładł nogi na stole, kawa i kazał mi mówić. Nie zapisywał leków, rozmawialiśmy. Pamiętam, jak powiedział, że nie wolno mi mieszkać z mamą, dopuszczać jej do siebie.

Tyle czasu nie zorientowałaś się, że chodzisz do psychiatry?

– Nie, po prostu któregoś dnia podniosłam głowę i zobaczyłam na drzwiach olbrzymi szyld “Psychiczna rehabilitacja kobiet”. Może wcześniej tego szyldu nie było?

Z czego właściwie na Zachodzie żyłaś?

– Ludzie mnie trochę karmili. Poza tym rodzice przysyłali mi paczki, można było wysłać z Polski 30 kg jedzenia. Jedzenie nie było ważne, mama zawsze bała się, że ją otrują, nigdy nie lubiłam jeść. W Danii np. było totalne obżarstwo, czego nie mogłam znieść, bałam się też ich wielkich noży, u nas w domu był tylko drewniany, do masła.

A córka?

– Czasami nie dojadała, fakt, albo jadła tylko lody, bo tak chciała. W Christianii, hipisowskiej dzielnicy Kopenhagi, mieszkałam u malarki Analisy Bock. Żywiła mnie i malowała. Dostała ze sto kartonów corn-fleksów z cukrem, a że nie miałyśmy pieniędzy na mleko, Agata jadła je prosto z pudełka. I niestety przez to miała poważne problemy z zębami.

Były i takie okresy.

Po komunie nie tęskniłaś za dobrobytem?

– Jako dziecku niczego mi nie brakowało. Pamiętam przy łóżku puszki chińskiego soku pomarańczowego, kanapki z szynką, ale to wszystko kojarzyło mi się tylko z chorobą, z zastrzykami. Córka też nie odleciała. Czasami w Szwecji chodziłam z nią do sklepów z zabawkami, żeby się na miejscu pobawiła, ale nie była specjalnie zainteresowana.

Jak udało ci się zorganizować w latach 80. w Göteborgu i prowadzić przez 12 lat Poetry Art – duży festiwal poetycki dedykowany twojemu ojcu? Wystąpił na nim m.in. Nick Cave.

– Wziął aż 15 tysięcy koron!

Robiłam to z moim drugim mężem, ojcem Suna, którego poznałam, kiedy wreszcie wróciłam z pogrzebu ojca, bo w Polsce na trzy miesiące mnie przyskrzynili.

Dostawaliśmy olbrzymie budżety i to niestety mojego męża zniszczyło, zszedł na psy, bo miał na picie.

Na pierwszy festiwal dostałam 2 tysiące koron od szwedzkiego związku literatów. Dostaliśmy też duże pieniądze od miasta. Zaanektowaliśmy z grupą kilkunastu osób olbrzymi lokal po upadłej restauracji, zrobiliśmy teatr i klub. Na pierwszy festiwal zaprosiłam 40 twórców ze Skandynawii – zawsze dbałam, żeby kobiet i mężczyzn było fifty fifty. Przyjechali za friko, bo znali mojego ojca bądź mieli wobec niego jakieś zobowiązania. Wystąpił m.in. fiński poeta Penti Saarikowski, u którego byliśmy z ojcem i wspólnie paliliśmy hasz. Był Osten Sjostrand, członek Swedish Akademy, tej od Nobla, który obiecał ojcu, że po jego śmierci się mną zaopiekuje, ale tego nie zrobił, więc miał wyrzuty sumienia.

Byli też m.in. Blixa Bargeled, nowojorski poeta John Giongiorno, Kathy Acker, diwa wokalistyki Diamanda Galas, Henry Rollins, Lydia Lunch, Elsa Grave, Robert Mapplethorpe.

Potem festiwal bardzo się rozwinął. Uważano, że rozhuśtałam całą Szwecję. Mieszałam style, zapraszałam poetów klasycznych i rockowych z całego świata, były performance, opery, balety, klub filmowy. Przedtem festiwale poezji to była katedra, na którą wchodził poeta, kładł kartkę obok szklanki wody i czytał. Tak jak w Polsce teraz.

Pieniądze dostawaliśmy głównie z budżetów Göteborga i Sztokholmu, oczywiście robiłam długi, bo program był olbrzymi. Ale państwo spłacało. Umieli się znaleźć w tej sytuacji.

Na swojej stronie internetowej umieściłaś wiersz ojca “Szczur” przetłumaczony przez ciebie na angielski. Co w nim jest ważnego dla ciebie?

– “Szczur” to cały mój ojciec, pełna dekadencja, która weszła we mnie jak w gąbkę. Jestem pod olbrzymim wpływem ojca, przebywałam z nim od urodzenia, weszłam w jego świat i w nim pozostałam. Literatura mnie porywała. W tym “Szczurze” jest sprzeciw wobec konsumpcji, życia materialnego, tam są stare rupiecie na strychu i szczury, które się pieprzą. I człowiek, który się powiesił w desperacji. Dla mnie to jest piękne.

Świat poezji ojca zmaterializował się w moim życiu, jak spojrzę na siebie z zewnątrz, to widzę, że zawsze funkcjonowałam w literackiej fikcji. W pewnym sensie opuściłam go po pierwszym porodzie.


– Rodząc córkę, weszłam w rzeczywisty, dotykalny świat i już nie chciałam umrzeć raz w tygodniu, lecz raz na dwa miesiące.

Dalej nie rozumiem, jak to się dzieje, że jeden człowiek wychodzi z drugiego tak jak z ruskiej baby, dla mnie to jakiś abstrakt. Nie rozumiem, ale wiem, że tak jest. To wszystko jest niezrozumiałe, niemożliwe, a jednak się dzieje.

A co się stało, jak urodził się syn?

– Zaakceptowałam, że jestem kobietą, a nie mężczyzną. I nim nie będę.

A chciałaś?

– Nie chodziło o to, żeby mieć penis, operować się itp., ja chciałam być wolnym człowiekiem. A bycie kobietą śmierdziało niewolnictwem.

W Szwecji?

– Też, choć było tam o niebo lepiej niż w Polsce.

Choćby w tej szkole, gdzie trzeba było być komunistą, babochłopem, patrzyli na mnie jak na jakieś zwierzę albo prostytutkę, bo malowałam się i chodziłam w szpilkach. Musiałam stale, konsekwentnie forsować swoją ideę, przez wiele lat, żeby to nie rzutowało. Chodzenie w szpilkach nie znaczy, że jestem kurwą, tylko że mi się tak podoba. Poza tym w Szwecji wszyscy byli ode mnie wyżsi, więc automatycznie zaczęłam chodzić na obcasach, żeby patrzeć wszystkim w oczy, a przynajmniej w ramię, nie być ciągle w roli dziecka, kurdupla. I to działało.

Czy o to chodzi w filmie “IDN 3”, w którym gołe dziewczyny w ciąży robią na drutach dzianinę z mięsa.

– Mięso to tutaj symbol głupoty kobiet, które godzą się na swoją niewolę, służbę, totalne podporządkowanie. Kręciłam to co parę miesięcy, żeby brzuchy im rosły, tego mięsa też było coraz więcej. I wiesz, co się stało? Czarna muzułmanka wycofała się w połowie, ze strachu, że ojciec ją zabije.

Często są problemy. Łatwo jest utracić przyjaciół, zwłaszcza w offie, gdzie nie ma budżetu. Jak jest forsa, to kupuje się usługę i klamka zapadła, jest to też w razie czego usprawiedliwienie, a jak się nie płaci, to wszystko jest w sferze przepychanek. Najgorsze, jak chcą wycofywać fragmenty, a ja każdą sekundę filmu uwielbiam, każda jest bardzo ważna.

Włóczyłaś się po świecie, ćpałaś, piłaś, nie dojadałaś, imprezowałaś całe noce, zmieniałaś facetów. W tym dwójka dzieci, które pozawalały szkoły. Nie masz do siebie pretensji?

– Jasne, że mam. Ale co mam zrobić, powiesić się?

W ciążę zaszłam jeszcze w szkole. Była afera, bo ja tego nie zauważyłam. Byłam blada, rzygałam, urósł mi biust, ale byłam przyzwyczajona, że źle się czuję, więc się nie skapowałam. Nauczyciele się zorientowali. Musiałam pójść do szkoły dla pracujących i, szczerze mówiąc, dopiero tam poczułam się normalnie. Traktowano mnie jak dorosłą osobę i nauka natychmiast przestała mi sprawiać problemy. Może to zresztą od tej ciąży.

Ojciec chciał mnie zmusić, żebym zrobiła zabieg. Upił się i zaciągnął mnie do znajomej ginekolożki, ale ona zobaczyła, co jest grane, i nas wyrzuciła. Byłam infantylna, ale chciałam mieć dziecko. Rodziłam chyba ze trzy dni razem z trzydziestoma kobietami w jednej sali, jako najmłodszą pokazywali mnie tłumowi studentek.

Kiedy byłam na porodówce, mama z moim mężem wyrzucili wszystkie moje rzeczy – lalki, zabawki, książki szkolne.


– Nie wiem. Myśleli chyba, że ja taka dorosła już się staję. Byłam załamana. Tak się zaczęło moje dorosłe życie.

Byłam cholernie niedojrzała i byłam człowiekiem specyficznym, nie mogło być z naszym życiem inaczej, niż było. Chyba żebym Agatę oddała, ale ja nie chciałam jej oddać i ona też by tego nie chciała. Byłyśmy zawsze razem. Dałam jej tyle miłości i serca, ile mogłam, inaczej nie potrafiłam.

Jak ona cię ocenia?

– Obwinia mnie, ale z drugiej strony bardzo mnie kocha i zawsze broni.

Jako dziewczynka pisała wspaniałe wiersze, ale przestała. Ostatnio wysłała mi SMS-a, że znów będzie pisać.

Ona ze swoimi dziećmi – ma już czworo – powtórzyła to samo. Zabrała je ze szkoły i ze swoim trzecim mężem, Niemcem, gwiazdą rocka, jeździli busikiem po Europie. Pewnie szukała korzeni, jeździła tam, gdzie ja jeździłam z nią, bez ładu i składu.

Wyszło, jak wyszło. Z moim synem wyszło jeszcze gorzej.

Gorzej bo…?

– Bo jak syn miał 12 lat, spotkałam Harry’ego i wymiękłam, wyprowadziłam się, syn został z ojcem. Tak chciał, ale jego ojciec był full time alkoholik, mieli mieszkanie, pieniądze, ale przeszedł z nim przez taką emocjonalną rozwałkę, przez jaką ja przeszłam z moją mamą. Był jego niańką.

Nie powinnam była go zostawiać, może powinnam była poświęcić miłość do Harry’ego, ale tak się nie stało. To mi się wymknęło spod kontroli.

Z jego ojcem byłam dwanaście lat, z Harrym dziewięć – to nie były jakieś przelotne miłostki, tylko poważne zaangażowania uczuciowe. Jest we mnie wielka dziura.

A jakie masz stosunki z synem poza sprzeczką o nagość?

– Cudowne. On mnie uwielbia, ale myślę, że musi mnie znienawidzić, żeby przeszły mu bóle głowy. Uwielbienie mi się nie należy, zawiniłam. Pisze do mnie listy, maile: “Nie przejmuj się, Małga, jestem dorosłym facetem, to nie twoja wina”, ale to nieprawda.

Mój syn pozawalał szkoły, ale jedno mu dałam – poznał cały świat. Chciałam mu załatwić pracę modela w Nowym Jorku, ale nie chciał, powiedział, że ten świat go przeraża. Dopiero niedawno skończył szkołę, pracował jako robotnik, teraz studiuje design, chce projektować samochody.

Mój syn jest cudowny, progresywny, jest wegetarianinem, a może i weganem, jest związany z Zielonymi, Greenpeace. Właśnie urodziło mu się dziecko. Asystował przy porodzie i mam nadzieję, że to – tak jak u mnie – coś zmieni. Będzie musiał zaakceptować, że człowiek jest nagi, że narządy płciowe nie służą jakiemuś wyuzdaniu, tylko że są częścią człowieka. Zmienia dziecku pieluchy, na pewno tak będzie!

W filmie austriackiego reżysera offowego mieszkającego w Berlinie Carla Andersena “Lick an Apple like a Pussy” grasz reżyserkę, która usiłuje namówić, a właściwie zmusić aktorów do uprawiania seksu przed kamerą. Bohaterka jest silną osobowością, wykłada swoją filozofię działania jako eksperymentu. Ile tam jest prawdziwej ciebie, w pracy?

– Carl zaproponował mi tę rolę, bo wcześniej widział moje filmy, pasowałam mu, grałam siebie. Wszystkie filmy Carla kręcą się wokół seksu i aktorów, którzy nie chcą grać. Takie są jego prawdziwe doświadczenia.

Gdybym to ja robiła ten film, bohaterce udałoby się ich namówić. U mnie ludzie załapują się na takie rzeczy, to kwestia osobowości.

Jestem silna, z moją mamą, którą się teraz opiekuję, też jest wrzask i szarpanina, ale jak coś robi się dla dobra człowieka czy dobra sztuki, to można sobie pozwolić na agresję; nie robię nikomu krzywdy, polegam na swojej moralności.

A w twoich filmach łatwo ci było namówić facetów do seksu?

– Robiłam to zawsze z moimi życiowymi partnerami. Zgadzali się, ale jak nasza miłość, relacja, się kończyła, chcieli mi zabrać filmy albo zakazać ich pokazywania.

Zresztą moi mężowie, kochankowie zawsze postrzegali mnie jako prywatną własność, która nie ma prawa sama do siebie i nie ma też prawa się pokazywać.

Ale ja nie jestem niczyją własnością, nawet jak kocham faceta, to nie jestem, i moje ciało też nie jest, i wagina też nie. To poczucie było zawsze dla mnie bardzo ważne.

Poza tym wagina jest taką samą częścią ciała jak twarz i jest to integralna część mnie. Tak jak ucho, odbyt, trzustka. To bzdura z tymi tabu, z zakazami.

Mój narzeczony, z którym byłam dziewięć lat, nigdy mi nie wybaczył performance’u z płonącymi świeczkami. Fakt, powiedziałam mu tylko o świeczce w ustach, bo nie miałam odwagi powiedzieć o tej drugiej. W odbycie.

Masz na myśli performance w Le Madame?

– Był przeniesiony z teatru Nadine Plato w Brukseli. Cholernie się stresowałam. W filmie łatwiej jest odejść od siebie, powiedzieć sobie: “To nie ja”. Klęczałam nago, po ciemku, na skyboardzie, byłam rodzajem świecznika. Kojarzyło mi się to z jakąś rytualną wilczycą. Bałam się, to była straszna trauma. Na sali była zupełna cisza, wszyscy mnie wspierali.

To był mój pomysł – kiedy wpadam na pomysł, muszę go zrealizować. Jak żołnierz na wojnie nie mam prawa się wycofać. Musiałam przekroczyć strach, wstyd, tabu.

Czym jest ta konieczność?

– To jest potrzeba, żeby przekroczyć własny limit, ograniczenie jako człowieka i jako artystki.

Być może jestem bardziej nieśmiała i wstydliwa niż inni, np. niż Niemcy czy Szwedzi, wychowani w pozytywnym, zdrowym nastawieniu do ciała.

Zauważyłam, że w teatrze, za kulisami, aktorzy i aktorki przebierają się bez większego skrępowania, a ja zawsze robię to tak, jak robiła moja niania, czyli pod ubraniem, żeby nikt nic nie widział.

W Polsce czujesz się niezrozumiana. W Szwecji czy Brukseli też tak było?

– Tam też byłam rozumiana przez jednostki.

Ale jakoś tam funkcjonowałaś?

– Tak, bo tam jednostka może funkcjonować.

To heroizm, robisz coś całe życie, ale ciągle nie znajdujesz dość odbiorców.

– Artysta nie musi być psychologiem ani kimś, kto wie, jak najlepiej się sprzedać. Zawsze wydaje mi się, że to, co robię, powinno trafić. Liczę, że jestem jak inni, ale okazuje się, że nie. To tak jak zakochiwanie się – za każdym razem myślisz, że to będzie właśnie to, a potem okazuje się, że dupa.

Skąd pieniądze?

– Normalnie pracuję za friko i bez formalności, zawsze wkładam moje pieniądze. Dwa razy miałam mały budżet ze Swedish Film Institute. W Brukseli wyjątkowo byłam na kontrakcie. Ale wiesz, akt masturbacji to nie jest drogie przedsięwzięcie – mimo że wkład emocjonalny jest duży – jedno posiedzenie filmowe i już.

A cztery książki? Ostatnia, autobiograficzna “One Man Show”, to 660 stron maczkiem.

– Napisałam siedem, ale przed laty dwie zgubiłam, jedna się spaliła. Wydaję je własnym sumptem i sama sprzedaję. Mój label, etykietka, znak rozpoznawczy to “Ego Trip” – tak nazywa się cykl filmowy i wydawnictwo czy raczej rozdawnictwo. “Ego Trip” – bo wszystko muszę robić sama, tylko na sobie mogę do końca polegać.

A jak cykl “Ego Trip” trafił do szwedzkiego muzeum?

– Zapytałam, czy byliby zainteresowani. Obejrzeli i zapłacili trzykrotnie więcej, niż sugerowałam.

Ostatnią książkę przetłumaczyłaś też sama na polski. Chyba nie tylko niewydany tomik ojca cię tu trzyma?

– Ledwo się wyzwoliłam, a już się znowu wkręciłam w polskie sprawy. Widać to w “Gay Hell”.

Film opatrzony mottem z Williama Borroughsa: “Każda gra jest niebezpieczna. Iluzja to rewolucyjna broń”, bohaterowie to m.in. “Danka Kubiak i inne obiekty” – gej, Żyd, liliput…

– To są sprawy aktualne. Michał zamieszkał z nami, mając 19 lat, był czarujący, pochłonięty swoim gejostwem, lubił wkładać sukienki i był przerażony, że mu tego nie wolno, uciekł spod Warszawy, bo grozili mu, że go ogolą, wybiją zęby, wykastrują. Bez przerwy pytał mamę: – Jestem kobietą czy mężczyzną? Mama się w nim zakochała.

Jacka znam od dziecka, wyrzucili go w 1968 roku, mieszkał w Niemczech, tęsknił za Polską, jak wrócił, nic tu nie miał, nie udało się odzyskać mieszkania.

Rysia zobaczyłam w przedstawieniu w klubie M25 i przepadłam, uwielbiam go – pytałam go nawet, czy nie jest tym samym liliputem, którego spotkałam w młodości nad Wisłą, jak poszłam się topić. Ale to nie on. Spotkałam wtedy kogoś podobnego, kto przyszedł z tym samym zamiarem co ja. Przekonywałam go, że to nie ma sensu, i w ten sposób sama ocalałam. Nie wiem, co z tamtym się stało. Umieściłam tę scenę w filmie “Cravings of Kane”.

Megi, ta niziutka, ma córkę, zakaz pracy ze względu na łamliwość kości i 1000 zł na miesiąc. Poznałam ją na Starówce, jak zbierała do puszki pieniądze dla jakichś muzyków.

Oburza mnie, że w Polsce tacy ludzie nie są chronieni. Film jest wyrazem mojej we-

wnętrznej potrzeby równości praw dla ludzi wszelkich odmiennych potrzeb, pragnień, kolorów.

Tak to czuję, nie potrafię wszystkiego zwerbalizować.

Matka jest centralną postacią. Na końcu filmu czytasz, co się z nią dalej stało, że się przewróciła, że lekarz nie chciał wszczepić endoprotezy, podajesz jego nazwisko. Dlaczego?

– Bo cały film jest prawdą, bo sztuka jest prawdą. W filmie mama mówi kilkakrotnie, że się przewróci, i tak się stało. Teraz jest niesamodzielna, prawie bez kontaktu, przestała mówić, “Gay Hell” stał się jej pożegnaniem ze światem zwerbalizowanym. Może tak by nie było, gdyby od razu zrobiono jej operację.

Jesteś z nią bardzo związana.

– Nie jestem związana, jestem jej niezbędna. Ze złości, z bezradności wyrwałam jej nawet włosy, ale już odrosły. Wszyscy znajomi radzą, żeby ją oddać do hospicjum, ale ja tego nie chcę. Ona jest jak roślinka, którą trzeba podlewać, dzięki opiece zaczęła znowu malować, dzięki filmowi z powrotem stała się artystką, wizjonerką. Mama, podając mi codziennie jajecznicę ze schizofrenią, jakoś mnie naznaczyła. Kiedy byłam mała…

Wyjdźmy już z tego dzieciństwa.

– Też bym chciała, ale nie mogę, ja tam utknęłam.

W twoich filmach dzieciństwa nie ma.

– Ale nie ma też żadnej dojrzałości. W “Psycholach”, których teraz montuję, występuję w roli jakiegoś infantylnego ni to kociaka, ni to idiotki, cała na różowo, w miniówie. Ja nie czuję się niedojrzała, ale jak spojrzę na to totalnie z zewnątrz i użyję kryteriów ludzi mi obcych, to przecież wiem, że pani po pięćdziesiątce nie skacze w różowej sukience, z kucykami, nie miota się dzień i noc.

* Pokaz filmu “Gay Hell” 31 stycznia o godz. 21 w warszawskim kinie Muranów

Źródło: Duży Format


0 / 5. 0

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *